Przed losowaniem grup na EURO 2012 większość kibiców miała nadzieję na to, iż   szczęście  się wreszcie do Nas uśmiechnie i nie trafimy na Mistrzów Europy z 2008 roku i Mistrzów Świata z 2010 roku Hiszpanów, Anglię, Niemcy czy Portugalię. Część fanów jednak uważała, że nie ma znaczenia na jakie drużyny trafimy, ponieważ dokładnie znali już przebieg Naszej przygody na turnieju, mianowicie, że zagramy mecz otwarcia, mecz o wszystko i na koniec mecz o honor. Los był jednak dla nas łaskawy i trafiliśmy do najsłabszej grupy według kibiców i fachowców, albowiem zagramy w grupie A z Rosją, Czechami i Grecją. Z pewnością nie są to najbardziej utytułowane drużyny, ale czy są w Naszym zasięgu? Przyjrzyjmy się pokrótce tym zespołom i porównajmy z kadrą Franciszka Smudy, aby móc obiektywnie ocenić Nasze szanse.

Przegląd rywali Reprezentacji Polski rozpoczniemy od Rosji. W aktualnym rankingu FIFA zajmują 13. miejsce, a Mistrzostwa Europy w 2012 roku będą dla nich jedenastymi w historii. Udało im się raz zwyciężyć w takim turnieju, a miało to miejsce w 1960 roku podczas pierwszych Mistrzostw Starego Kontynentu, a trzykrotnie zagrali w finale, gdzie musieli uznać wyższość rywali. Do największych gwiazd zespołu należy zaliczyć zawodników angielskiej Premier League Andrija Arszawina i Romana Pavlyuchenko.

Jeżeli chodzi o Grecję to w rankingu FIFA znajdują się zaledwie o jedną pozycję niżej niż Rosjanie, a więc plasują się na 14. pozycji. Największy sukces odnieśli w 2004 roku podczas Mistrzostw Europy, których byli gospodarzami, gdzie sprawili wielką niespodziankę i zwyciężyli w turnieju. Najbardziej rozpoznawalnym zawodnikiem jest Angelos Charisteas, który zdobył zwycięskie bramki w ćwierćfinale i finale EURO 2004.

Ostatnim rywalem Polaków będą Czesi, z którymi zagramy we Wrocławiu. Obecnie zajmują 33. miejsce w rankingu FIFA, a ich największym sukcesem w Mistrzostwach Europy jest 1. miejsce z 1976 roku. Na czele zespołu stoi gwiazda Chelsea Londyn, jeden z najlepszych bramkarzy na świecie Petr Czech.

W zestawieniu z Naszymi rywalami Polacy wypadają dość słabo, albowiem w rankingu FIFA znajdujemy się na 66. miejscu i będzie to dopiero Nasz drugi udział na EURO i niestety nie możemy pochwalić się wynikiem z tego turnieju, albowiem zajęliśmy 4. miejsce w grupie. Największymi gwiazdami Naszego zespołu są Robert Lewandowski zdobywający ostatnio regularnie mnóstwo bramek dla Borussii Dortmund  oraz podstawowy bramkarz Arsenalu Londyn Wojciech Szczęsny czy kapitan Kuba Błaszczykowski, który zdecydowanie lepiej gra w Reprezentacji niż w klubie.

Porównując kadry zespołów grupy A niestety znowu nie wypadamy najlepiej, albowiem większość zawodników Naszych rywali regularnie gra w podstawowych składach swoich klubach i najczęściej są to najmocniejsze ligi w Europie, tj. Premier League, Primera Division, Serie A, Bundesligi czy chociażby Serie A. Składy Naszych przeciwników są co prawda uzupełniane zawodnikami z rodzimych lig, jednak liga rosyjska, grecka czy czeska są dużo mocniejsze od polskiej ekstraklasy, a najlepsze drużyny grają systematycznie w Lidze Mistrzów, gdzie mają okazję mierzyć się z najlepszymi zawodnikami na świecie. Reprezentacja Polski niestety opiera się na zawodnikach zasiadających najczęściej na ławce rezerwowych w zagranicznych klubach oraz piłkarzach drużyn polskiej ekstraklasy, które na arenie międzynarodowej nie odnotowują żadnych sukcesów, a ostatnie lata pokazały, że nie potrafią pokonać drużyn z Azerbejdżanu czy Cypru.

Reasumując ogólne porównanie z Naszymi rywalami nie wypada najlepiej i obiektywnie patrząc nie jesteśmy w stanie im dorównać, jednakże piłka nożna to sport, w którym może zdarzyć się wszystko i dopóki piłka w grze to każda drużyna ma szanse na zwycięstwo. Mamy jednak dwa atuty, w których przewyższamy wszystkie drużyny, które zakwalifikowały się do EURO 2012. Pierwszym jest to, iż gramy u siebie, a jak powszechnie wiadomo gospodarzom pomagają nawet „ściany”, a drugim i niewątpliwe największym są polscy kibice, którzy są z Naszą reprezentacją na dobre i na złe, a porównujących ich z fanami innych narodów jesteśmy na pewno w ścisłej czołówce. Miejmy zatem nadzieję, że te atuty pomogą wyzwolić w Naszych piłkarzach nadzwyczajną motywację i będziemy mogli cieszyć się z gry Polaków nie tylko w trzech meczach grupowych.

Kto ogląda zawody sportowe, ten wie. Technik biegania jest kilka. Można przesuwać narty biegowe jedna za drugą, albo pędzić w rozkroku. Pierwszy sposób to styl klasyczny, drugi – łyżwowy. Jak łatwo zauważyć, krok łyżwowy jest znacznie szybszy. Wiążę się jednak z nieco większym obciążeniem organizmu.

Różne techniki biegania i różny sprzęt

Od techniki zależy to, jakie narty biegowe powinno się wybrać. W przypadku techniki klasycznej sprawdzą się narty, które mają pośrodku tzw. obszar trzymania. Można go poznać po specjalnych łuskach na spodzie narty. Dzięki temu trudniej się podczas podchodzenia pod górę ześlizgnąć.

Z kolei narty biegowe wykorzystywane przez miłośników techniki łyżwowej są zwykle krótsze, mają też nieco inny kształt. Jeszcze inne są narty do biegania poza trasą. Są bardziej miękkie, ale też szersze. Dzięki temu sprawdzają się także w puchu.

Podobnie, jak w przypadku nart, także buty różnią się w zależności od techniki. Oprócz tych przeznaczonych tylko do danego stylu, są jednak także uniwersalne. Do tego dochodzą także buty do biegania poza trasą.

Jak zachowywać się na trasie

Kiedy sprzęt jest gotowy, można wyjść na trasę. Żeby nie przeszkadzać innym i nie stwarzać zagrożenia, dobrze jest przestrzegać kilku podstawowych reguł. Pierwsza z nich dotyczy… opłat. Wbrew powszechnej, zwłaszcza wśród narciarzy alpejskich opinii, wiele tras biegowych jest płatnych. Nie wystarczy więc założyć na nogi narty biegowe, trzeba jeszcze wyłożyć trochę gotówki.

Na trasie trzeba też zachowywać odpowiednie odstępy od poprzedzających biegaczy, nie śmiecić i nie blokować jej, kiedy jakiś widok szczególnie zachwyci. Co ważne, na trasach obowiązuje ruch prawostronny.

O czym jeszcze pamiętać? O standardowym przygotowaniu do biegania. Raczej nie należy też pić piwa w połączeniu z tym sportem. Można natomiast wcinać batony (ale pamiętać o tym, żeby papierki zabierać ze sobą).

Gdzie biegać?

Teoretycznie można wszędzie. W praktyce narty biegowe najlepiej sprawdzają się tam, gdzie przygotowane są specjalne trasy. Tak jak w przypadku narciarstwa alpejskiego zjazdy off the piste są trudniejsze, tak samo off road wymaga większych umiejętności.

Jednym z najciekawszych miejsc do biegania jest region Trydentu we Włoszech. W sumie jest tam ponad 1,2 tys. km tras. Piękne widoki, dobrze przygotowane szlaki sprawiają, że można spędzić tam całe ferie i ani razu nie iść na tradycyjny stok.

Także w Polsce otwierane są nowe trasy, jednak jest ich znacznie mniej. Mniejsze jest też prawdopodobieństwo opadów śniegu na poziomie umożliwiającym bieganie. Dlatego wielu biegaczy wybiera zagranicę.

Dlaczego warto?

Odpowiedź na to pytanie jest taka sama, jak w przypadku każdej innej dyscypliny sportowej: a dlaczego nie? Kto biega na nartach ten nie tylko spędza czas na świeżym powietrzu, ale i poprawia swoją kondycję. O tym, jak pozytywny wpływ ma ruch na jakość życia nie trzeba chyba mówić.

Co więcej, narciarstwo biegowe umożliwia zwiedzanie świata. Wspomniany wcześniej Trydent to przykład regionu, gdzie można dobrze pobiegać. Podobnie jest na przykład w Szwajcarii czy Austrii. Krótko mówiąc, kto chce ciekawie spędzać wolny czas, powinien kupić narty biegowe i sunąć na trasę.

Pierwsza fala popularności przychodzi w XVII wieku. Nic dziwnego – cała Europa wrze. Każdy walczy z każdym, a w czasie Wojny Trzydziestoletniej bandy najemników pustoszą Niemcy w sposób porównywalny jedynie z II Wojną Światową. Taka sytuacja sprawia, że otwiera się pole dla producentów różnych rodzajów broni.

Ciche, szybkie, skomplikowane

W tym czasie karabinki pneumatyczne czy wiatrówki można jeszcze porównywać, jeżeli chodzi o siłę rażenia, z bronią palną. Muszkiety czy prymitywne pistolety są nawet uważane za gorsze. Nie tylko wymagają więcej czasu, ale też pozwalają szybciej strzelać. Co więcej, broń pneumatyczna jest cichsza, nie widać błysku i dymu, w związku z tym nie widać, gdzie jest strzelec.

Te zalety tracą jednak na znaczeniu, kiedy rośnie siła rażenia broni palnej. Co gorsza, są znacznie delikatniejsze, a więc łatwiej je uszkodzić, a żołnierze coraz częściej rekrutowani z dołów społecznych nie są w stanie ich obsłużyć. Dlatego później, wiatrówki, karabinki i inne urządzenia pneumatyczne sprawdzają się jednak przede wszystkim poza polem bitwy.

Karabinek Girandoniego

Wykorzystywane są min. do polowania na niedźwiedzie, których w XVIII wieku ciągle jeszcze jest w europejskich lasach sporo. Myśliwi znają ich zalety, a ponieważ mniej się dla nich liczy siła rażenia czy prostota obsługi, są w stanie właściwie je wykorzystać.

Podobnie, jak nieliczni wyszkoleni żołnierze. Pod koniec XVIII wieku w armiach Francji, Austrii i Japonii pojawia się nowa specjalizacja – snajper. Produkowane w Austrii karabinki Windbüchse (strzelby wiatrowe) zdobywają szybko popularność w latach osiemdziesiątych XVIII w. Tyrolski rusznikarz Bartłomiej Girandoni doprowadza ich konstrukcję do doskonałości.

Snajper na usługach ich cesarskich mości

Wiatrówki są długie na 1,2 m, ważą 4,5 kg, a więc tyle samo, co konwencjonalny muszkiet. W magazynku mieszczą się 22 naboje kalibru 51. Wyszkolony żołnierz może wystrzelić je wszystkie w ciągu trzydziestu sekund. To wystarczy, żeby przekonać dowódców armii cesarskiej do wyszkolenia snajperów.

Podobnie rozumują Japończycy. Tamtejszy wynalazca Kunitomo Ikkansai produkuje wiatrówki i karabinki na bazie modeli zachodnich, kupionych od Holendrów.

Wyprawy, polowania, sport

Karabinki pneumatyczne wykorzystywane są także w innych niż militarne celach. Przykład? Wyprawa Lewisa i Clarka w stronę zachodniego wybrzeża Ameryki Północnej. Jej uczestnicy są wyposażeni właśnie w wiatrówki Girandoniego.

Dzisiaj tego rodzaju sprzęt wykorzystywany jest przede wszystkim w zawodach sportowych i na polowaniach. Nowoczesne wiatrówki są bardzo szybkie. Niektóre potrafią przekroczyć barierę dźwięku. Dlatego w wielu krajach ich posiadanie jest zakazane. Traktowane są tak samo, jak w XVII wieku – jako alternatywa dla broni palnej,

Jest to pierwsza wyjazdowa wygrana Lakers. Zakończyła pasmo zwycięstw koszykarzy Jazz, którzy wygrali pięć spotkań pod rząd.

Na samym początku czwartej kwarty rzut za 3 punkty dał Lakers prowadzenie 66:61, jednak na niecałą minutę przed końcem odsłony na 76:76 wyrównał Josh Howard, także rzutem za 3 punkty. Potem zapuntkował Bryant, ale 78:78 wynik wyrównał Paul Millsap.

W dogrywce wspaniały popis zdolności dał Bryant, wspomagany mniej lub bardziej przez kolegów z zespołu. Pau Gasol zaliczył pierwszy udany rzut za 3 punkty w tym sezonie, przyjmując podanie od Bryanta. Celny rzut dał drużynie z Los Angeles prowadzenie 86:85 na 2 minuty i 2 sekundy przed końcem dogrywki.

Wciąż utrzymując jednopunktowe prowadzenie 88:87 na kilka sekund przed końcem meczu, Andrew Bynum zablokował rzut koszykarza Jazz Ala Jeffersona, który mógł dać jego zespołowi zwycięstwo.

„Gość nagle wyskoczył, więc musiałem zareagować,” powiedział po meczu Bynum zapytany o akcję Jeffersona. „Udało mi się go zablokować. Ale to nic takiego, to po prostu koszykówka.”

Celny rzut wolny Bryanta na 0.7 sekundy przed końcem meczu dał Lakers prowadzenie 90:87. A gdyby tego było mało, to jeszcze zablokował rzut za 3 punkty, o który jeszcze pokusił się Devin Harris.

„Naprawdę wszystko szło mu płynnie we wtorek wieczorem, nic nie było wymuszone,” pochwalił Bryanta trener Lakers Mike Brown. „Korzystał z tego, co dawała mu obrona i wszystko było we właściwym rytmie.”

Lakers wystąpili w meczu bez trzech zawodników – Jason Capono był nieobecny z powodu narodzin córek, Troy Murphy uskarżał się na złe samopoczucie, a Josh McRoberts nie mógł wystąpić z powodu bolącego palca u stopy. Do tego w trzeciej kwarcie z parkietu zszedł Steve Blake, któremu odnowił się uraz jednego z żeber.

Ciekawym ćwiczeniem, które nie jest tak popularne jak wszelkiego rodzaju wyciskanie, są dipsy. Nazwa ta to popularne określenie pompek wykonywanych na poręczach. Część osób pewnie zdziwi się, że akurat to ćwiczenie doskonale wpływa na klatkę piersiową. Wydaje się, że ruchy wykonywane podczas dipsów mają znaczenie jedynie dla ramion i ewentualnie barków. Jest jednak zgoła inaczej, gdyż najbardziej ‘w kość’ dostają mięśnie klatki piersiowej. Przy okazji trenujemy także wcześniej wspomniane ramiona(głównie triceps) oraz mięśnie w okolicach barków. Można więc przyjąć, że jest to idealne ćwiczenie do budowania górnych partii mięśniowych.

Technika ważna rzecz

Jednak aby dipsy były ćwiczeniem skutecznym a nie dostarczycielem nerwów i kontuzji, to należy przygotować się do ich wykonywania. Pompki na poręczach to nie ćwiczenie dla początkujących kulturystów czy siłaczy. Należy bowiem dysponować odpowiednią siłą. Nie bez znaczenia będzie także prawidłowa technika i znajomość własnych możliwości. Błędne podejście do dipsów może mieć opłakane skutki.

Omawiając technikę warto poruszyć temat różnorakiego wykonywania dipsów. To ćwiczenie jest bardzo uniwersalne. Przy pewnych modyfikacjach można ćwiczyć konkretne partie mięśniowe. Wystarczy nawet niewielkie zmiana ułożenia ciała, by znacząco zmienić priorytet ćwiczeń. To jednak jest już kwestia indywidualna, którą potrafią dostrzec jedynie doświadczeni zawodnicy.

Walka z zastojami

W treningu każdego kulturysty (niezależnie od tego czy jest amatorem czy zawodowcem) pojawiają się zastoje. Jest to szczególnie drażliwe, gdy nasza przygoda na siłowni to już bardzo zaawansowana sprawa. Początkujący raczej nie mają takiego problemu, gdyż ich organizm jest ciągle zaskakiwany. Jednak po wielu miesiącach, a nawet latach treningu regularnie następują zastoje.

Co zrobić, żeby z nimi walczyć? Często pomagają różne odżywki i suplementy, jednak jest także inna metoda. Oczywiście trzeba czymś zaskoczyć nasze mięśnie. Jeżeli w naszym starym planie treningowym nie było dipsów, to będą się one do teog świetnie nadawać. Mięśnie dostają niezłego kopa podczas powtórzeń na poręczach, a warto wiedzieć, że pracują wtedy także te elementy mięśni, które nie są absorbowane podczas tradycyjnego wyciskania.

Kiedy dipsy stają się zbyt proste

W pewnym momencie treningu, dipsy mogą okazać się zbyt łatwe. Nasz ciężar okaże się nie wystarczający. Na to także jest rada i to bardzo prosta. Wystarczy podwiesić sobie kilka, kilkanaście kilogramów dodatkowego obciążenia i możemy znowu ostro trenować. Pytanie, jak to zrobić? To też nie jest takie trudne. Wystarczy wykorzystać(ten sam, którego używamy przy martwym ciągu do wzmocnienia lędźwi) i kawałek linki(najlepiej stalowej). Do pasa doczepiamy obciążenie w taki sposób, aby wisiało pomiędzy udami. To oczywiście rozwiązanie czasowe, gdyż w końcu potrzebny będzie specjalny sprzęt.

Na koniec jeszcze raz przypomnę, że dipsy to nie ćwiczenia dla początkujących. Jeśli chcemy ułożyć sobie dobry trening barków lub klatki piersiowej, to wykorzystajmy łatwiejsze ćwiczenia. Przynajmniej na początku naszej przygody z siłownią będzie to najbardziej rozsądne rozwiązanie.

Stolica Dolnego Śląska spodziewa się kilkunastu tysięcy sportowych turystów. Na dzień dzisiejszy w samym Wrocławiu do dyspozycji jest 40 hoteli o łącznym obłożeniu prawie 7 tysięcy miejsc noclegowych.

Główny problem hotelowy miasta to zbyt mała liczba hoteli ekonomicznych, które oferują niższe ceny, przez co wśród kibiców cieszą się największą popularnością. Z podobnym dylematem borykają się również pozostałe polskie miasta, będące gospodarzami poszczególnie rozgrywanych spotkań.

W stolicy Dolnego Śląska nocleg oferują trzy hotele jedno i dwugwiazdkowe, 23 trzygwiazdkowe oraz wyjątkowe apartamenty prywatne. Gdyby jednak ich oferta była za droga, miasto ponadto proponuje jeszcze pensjonaty, hostele oraz prywatne kwatery. Jednak najtańszy nocleg zaoferują kibicom wrocławskie uczelnie, bowiem na czas rozgrywania meczów udostępnią one swoje akademiki, które po ciężkim roku akademicki w większości już opustoszeją. Mimo to do końca nie będzie wiadomo ile noclegów zostanie udostępnionych.

Bilans w rzeczywistości może okazać się mniej optymistyczny niż zakładano, ponieważ wiele planowanych inwestycji nie zostanie ukończonych na czerwcowe mistrzostwa. Przykładem są między innymi hotele Hilton i Rialto. To przykład hoteli o najwyższym pięciogwiazdkowym standardzie, oprócz nich nie zobaczymy także kilka obiektów o mniejszej liczbie gwiazdek.

Gdyby ktoś jednak nie załapał się na pokój we Wrocławiu, ciekawa ofertę przygotowały również okoliczne miejscowości, Oława, Wałbrzych czy Oleśnica. Przy krajowej „ósemce” w miejscowości Cieśle, znajduje się hotel Amber, jego manager Agnieszka Bykowska pośpiesza wszystkich chętnych, bowiem wraz z upływem czasu przybywa klientów i ubywa wolnych pokoi. Mimo iż obiekt położony jest ponad 30 kilometrów od Wrocławia, zapytań i rezerwacji napływa całe mnóstwo. Wszystko to dzięki atrakcyjnej cenie i doskonałemu dojazdowi do stolicy Dolnego Śląska, Agnieszka Bykowska przewiduje, że oferta wyczerpie się za jeden góra dwa miesiące.

Według branżowych ekspertów upływające dni przyczynią się do wzrostu cen nawet o 1000 procent, tak więc za pokój w hotelu, który dziś kosztuje 350 złotych, trzeba będzie zapłacić w granicach 3 tys złotych. Dlatego nie ma co czekać na ostatnią chwilę, niektóre hotele we Wrocławiu już są wypełnione po brzegi, kto się spóźni będzie musiał się zadowolić noclegiem kilka kilometrów od Wrocławia, lub skorzystać z oferty hosteli czy kwater prywatnych, a te z pewnością mogą pochwalić się bardziej dostępnymi na polskie jak i europejskie kieszenie. Mistrzostwa Europy 2012 rozpoczyna się 8 czerwca 2012 r. Wrocław jest gospodarzem trzech spotkań: 8, 12 i 16 czerwca.

Dobrze wiedzieć, na co zwrócić uwagę kiedy kupuje się obrabiarki. Sprawdzić kilka podstawowych faktów i zwrócić uwagę na najważniejsze cechy. Pytanie – jakie to cechy?

Po pierwsze – renoma producenta

Byłoby przesadą twierdzić, że sama tylko renoma producenta może być wystarczającym argumentem za tym, żeby wybrać te, a nie inne obrabiarki do drewna. Jednak z drugiej strony trzeba pamiętać o tym, że czym innym jest wykorzystywanie informacji jakie daje rynek, a czym innym ślepe brnięcie za tłumem.

To dlatego renomą producenta należy kierować się w sposób umiarkowany. Warto zwrócić na nią uwagę, ale z dystansem. I szukać innych cech, którymi powinny charakteryzować się obrabiarki do drewna. Tylko w ten sposób dokonać można wyboru, który pozwoli zminimalizować koszty i zmaksymalizować korzyści.

Po drugie – serwis i wyposażenie

Taką cechą czy też wymaganiem stawianym tego rodzaju produktom jest dostępność powiązanych z nimi usług. Chodzi w szczególności o serwis oraz możliwość dokupienia dodatkowego wyposażenia. Dobrze, jeśli obrabiarki do drewna jest gdzie przejrzeć i sprawdzić. Najlepiej, jeśli zajmuje się tym producent w ramach oferowanych przez siebie usług.

Podobnie jest z wyposażeniem dodatkowym. Wprawdzie można próbować dokupywać części, które sprawią, że obrabiarki do drewna będą bardziej funkcjonalne bez zwracania uwagi na ich kompatybilność, jednak znacznie korzystniej jest brać je od producenta. W ten sposób wiadomo, że są dopasowane do właściwości oryginalnego sprzętu.

Po trzecie – dopasowanie do potrzeb

Cokolwiek jednak by nie mówić o dodatkowym wyposażeniu, serwisie i renomie marki, na nic się to wszystko zda jeśli produkt nie będzie dopasowany do potrzeb. Wybierając obrabiarki do drewna należy pamiętać o tym, czemu mają służyć. I pod tym kątem zastanawiać się, które rozwiązanie jest najlepsze.

Dzięki temu można będzie uniknąć konieczności dodatkowych zakupów czy wymiany sprzętu na coś innego. Warto przy okazji zastanowić się nad przyszłymi potrzebami i wybrać takie obrabiarki do drewna, które będą także je spełniały. W ten sposób zminimalizować można wydatki.

Po czwarte – jakość

Należy wystrzegać się kupowania produktów wątpliwej jakości. Nawet jeśli różnica w cenie wydaje się duża, na dłuższą metę takie działanie będzie kontrproduktywne. Dlaczego? Bo obrabiarki do drewna, tak samo jak każdy inny produkt, to inwestycja. Sprzęt musi kosztować, jeśli ma służyć przez lata. Kto twierdzi inaczej, ten zwyczajnie kręci. Warto o tym pamiętać.

Co nie znaczy, że zawsze uda się kupić urządzenia, które będą idealne. Taka sytuacja zdarza się jedynie w folderach reklamowych czy kręconych przez agencje spotach. W rzeczywistości trudno jest kupić maszynę, która będzie dobra pod każdym względem. Trzeba iść na kompromis.

Rzeczywiście, popularność tego sposobu rzeźbienia sylwetki rośnie z dużą szybkością. Ciągle jednak możemy odnieść wrażenie, że mówimy o swego rodzaju „wiedzy tajemnej”, warto zastanowić się zatem nad tym, skąd czerpać wiedzę na temat kolejnych ćwiczeń, częstotliwości ich uprawiania oraz spodziewanych efektów.

Chyba najlepszym, a do tego najczęściej praktykowanym, sposobem zdobywania wiedzy na temat 6 Weidera znanej też jako A6W jest wizyta złożona na siłowni. Zdecydowana większość punktów tego rodzaju może dziś pochwalić się przecież nie tylko wysokiej klasy sprzętem, ale również obecnością trenerów, którzy służą pomocą ćwiczącym. Trenerzy ci zazwyczaj znakomicie zdają sobie sprawę nie tylko z zalet 6 Weidera, ale również specyfiki tego cyklu ćwiczeniowego, możemy zatem liczyć nie tylko na garść dobrych rad z ich strony, ale również na krótką demonstrację tego, jak 6 Weidera powinna wyglądać w praktyce.

Jeżeli nie wybieramy się na siłownię, powinniśmy sięgnąć po czasopisma poświęcone kulturystyce i atrakcyjnemu wyglądowi. Duże zainteresowanie 6 Weidera sprawia, że z wolna staje się ona najważniejszym tematem poruszanym przez tego rodzaju periodyki, my zaś możemy mieć pewność, że mówimy o temacie, który jest omawiany w profesjonalny sposób. Zaletą tego rozwiązania jest i to, że każde ćwiczenie składające się na A6W jest tu starannie rozrysowane, analiza rycin sprawia zaś, że bez większego trudu możemy realizować zalecenia trenerów.

Cennym źródłem informacji na temat 6 Weidera jest również Internet, który poświęca coraz więcej miejsca temu zagadnieniu. Systematycznie powstają kolejne strony internetowe poświęcone temu, jak ćwiczyć, a osoby, którym nie wystarczają tradycyjne opisy kolejnych ćwiczeń składających się na A6W mogą odwoływać się również do prezentacji wideo. Co ważne, Internet pozwala również na interakcję z osobami, które, tak jak my, korzystają z 6 Weidera, aby poprawić wygląd mięśni swojego brzucha. Rozmowa z nimi pozwala nam przede wszystkim na porównanie wyników uzyskanych przez nas samych, przyczynia się jednak również do tego, że łatwiej jest nam skorygować popełniane przez nas błędy. Odwoływanie się do tego źródła ułatwia również uzyskanie odpowiedzi na pytanie o to, co powinniśmy zrobić po ukończeniu cyklu ćwiczeń.

Sprzedaż oficjalnych gadżetów z logo UEFA Euro 2012 już ruszyła i będzie trwała do zakończenia piłkarskich rozgrywek. Tradycyjne i internetowe sklepy dysponują już towarem, który zadowoli każdego, nawet najbardziej kapryśnego kibica. Ogromnym zainteresowaniem cieszą się poduszki, pościel, ręczniki oraz koce z haftowanymi lub drukowanymi grafikami mistrzostw.

W sprzedaży zdecydowanie królują artykuły tekstylne, czyli koszulki reprezentacji lub z logiem mistrzostw Europy czy bluzy damskie, męskie i dziecięce, a także czapki z daszkiem, szaliki oraz krawaty. Dorośli fani piłki chętnie sięgną po unikalną kolekcję produktów szklanych, wśród nich dostępne są między innymi: szklanki do drinków i whisky, kieliszki do wódki, pokale i kufle do piwa.

Dla dzieci i nastolatków stworzono wyjątkową kolekcję artykułów szkolnych sygnowanych logo UEFA Euro 2012. Wśród takich produktów jak ołówki, długopisy, zeszyty i piórniki Euro 2012 najmłodsi znajdą także wygodne i oryginalne torby i plecaki oznaczone logiem nadchodzących mistrzostw.

Wyjątkowo dużym zainteresowaniem wśród młodzieży szkolnej cieszą się piórniki Euro 2012. UEFA przygotowała do wyboru wiele rodzajów, kształtów i wzorów tych niezbędnych uczniom przedmiotów. Piórniki nie tylko prezentują się ładnie, bowiem na sklepowe półki piórniki trafiły z pełnym wyposażeniem, w którym znajdziemy m.in. kredki, flamastry, ołówek, długopisy, linijka, ekierki, kątomierz, temperówka, gumka. Oprócz standardowych piórników dostępne są także te w formie saszetek, dwukomorowe oraz jednokomorowe i w kształcie tuby.

Dobry sprzęt kosztuje. Podobnie, jak odzież, która pozwoli jeździć bez obawy o zdrowie. A jednak jeśli ktoś chce jeździć na łyżwach, powinien wysupłać nieco pieniędzy. W końcu to przyjemny sport, który pozwala urozmaicić zimowe popołudnia i weekendy.

Sprzęt: od taniego, do markowego

Kto chce iść na lodowisko, potrzebuje sprzętu. To równie oczywiste, jak niezbędne. Zamiast zastanawiać się, co i jak, najlepiej policzyć. Sprawdzić co i jak i przedstawić wszystko w liczbach. Po co? Żeby wiedzieć, ile kosztują łyżwy.

Najtańsze można mieć już za kilkadziesiąt złotych. Łyżwy dla dzieci sprzedawane są w cenach nie przekraczających często 50 zł. Jest to jednak często sprzęt o niewiadomej jakości, który może być przeszkodą w wygodnym i miłym jeżdżeniu.

Sprzęt: łyżwy w starym stylu kontra nowości

Warto więc sięgnąć do klasyki. Łyżwy w dawnym stylu kosztują około stu złotych. Są zrobione najczęściej z białej skóry, mają sznurówki do wiązania i tradycyjny kształt. W sam raz nadają się do ćwiczeń uprawianych przez początkujących.

Kto chce, może oczywiście sięgnąć po inne. Plastikowe, wzorowane na butach narciarskich łyżwy kosztują nawet 200 zł. To jednak sprzęt dla wymagających. Ma większą sztywność i bardziej dynamiczny kształt. Wewnątrz znajduje się zwykle wkładka, która wykonana jest z mikrofibry.

Najwięcej zapłacić trzeba za produkty markowe. Takie łyżwy mogą kosztować nawet 400 zł. W zasadzie nie różnią się od innych, poza tym, że mają naniesiony znaczek producenta. Obok firm zajmujących się jedynie sprzętem łyżwiarskim swoje produkty sprzedają także producenci obuwia.

Ubranie: żeby w zimie było ciepło

Kto wie, ile zapłaci za same łyżwy, może zająć się ubraniami. Także w tym przypadku rzecz jest nieco bardziej skomplikowana niż mogłoby się wydawać. Przede wszystkim dlatego, że łyżwiarstwo jest zajęciem ruchowym. A jako takie wymaga odpowiedniego podejścia.

Przede wszystkim trzeba zaakceptować fakt, że w czasie jazdy na łyżwach człowiek się poci. Rozwiązaniem może być odzież termoaktywna. To materiał, który z jednej strony odprowadza wilgoć na zewnątrz (np. pot), a z drugiej chroni ciało przed zimnem. W sam raz na łyżwy, które – o czym należy pamiętać – wyciąga się zimą.

Ubranie: odzież termiczna dla każdego

Jaka odzież termoaktywna nada się na wyprawę łyżwiarską? Przede wszystkim ta, którą nosi się pod spodem. Chodzi na przykład o koszulki czy body, a także bieliznę i skarpety. Zwłaszcza te ostatnie są ważne. Dzięki właściwościom, jakimi charakteryzuje się odzież termoaktywna pozwalają utrzymać sprzęt w porządku.

Problem w tym, że odzież termoaktywna kosztuje. Spodnie wykonane z takiego materiału to koszt od pięćdziesięciu złotych w górę. Podobnie jest w przypadku koszulek. Za bieliznę trzeba zapłacić także około pięćdziesięciu złotych. W sumie więc trzeba doliczyć do rachunku prawie dwieście.

Bilety: karnety czy jednorazowy

A wejściówki na lodowisko? Jednorazowy wstęp to koszt około 10 zł. Trzeba jednak pamiętać, że w ciągu godziny trudno nauczyć się jeździć na łyżwach. Nie pomoże ani najlepszy sprzęt ani odzież termoaktywna na całym ciele.

Żeby móc powiedzieć, że jakoś idzie, trzeba spędzić na lodzie około dziesięciu godzin. A więc wydać kolejne sto złotych. Na szczęście dzieci mogą liczyć na zniżki, więc rodzice nie muszą mnożyć tej stówy przez dwa, trzy albo cztery. Zwykle jednak obniżki wynoszą około 30 proc., więc i tak sporo zostaje do zapłacenia.

W sumie więc wyprawa na łyżwy może kosztować nawet 500 zł. Oczywiście, o ile ktoś podchodzi do rzeczy poważnie i ma zamiar ślizgać się przez kilka sezonów. W przeciwnym razie może wypożyczyć sprzęt i jeździć w dżinsach. Da radę. Pytanie, czy bardziej opłaca się płacić za każdorazowy wynajem i tracić czas w kolejce czy lepiej mieć swoje łyżwy i wskakiwać w nie, kiedy tylko się da?