Co robić przy długotrwałych zawrotach głowy?

Długotrwałe kłopoty z równowagą to problem dotyczący coraz szerszej grupy ludzi, nie wyłączając osób w pełni sił witalnych. O ile krótkoterminowe zaburzenia równowagi są objawem w życiu człowieka stosunkowo normalnym, i w większości przypadków nie wymagają leczenia, o tyle sytuacje gdy zawroty głowy nie tracą na sile pomimo upływu czasu nie powinny być przez nikogo ignorowane, ponieważ mogą być oznaką poważnej choroby. W takiej sytuacji powinniśmy zastanowić się nad wizytą u lekarza laryngologa, który przeprowadzi badanie Pacjenta w celu ustalenia źródła problemu.

Terminem „zawroty głowy” określa się uczucie oszołomienia, wrażenie obracania, chwianie się, odczucie zapadania czy też lęk przestrzeni. Zawrotom głowy towarzyszą objawy takie jak obfite poty, wymioty, szumy uszne, niedosłuch.

Należy jednak unikać utożsamiania zawrotów głowy z zaburzeniami równowagi. Medycznie rozumiany termin zawroty głowy zarezerwowany jest wyłącznie dla zaburzeń pracy ucha wewnętrznego. Dokładne rozróżnienie zawrotów głowy od „normalnych” zaburzeń równowagi wymaga dużego doświadczenia medycznego, i jest praktycznie niemożliwe bez pomocy specjalisty.

Wizyta u lekarza powinna zacząć się od przeprowadzenia kompleksowego wywiadu z Pacjentem. Podczas wywiadu Chory przedstawia występujące u niego objawy, co ma niebagatelne znaczenie dla uzyskania prawidłowej diagnozy. Następnym etapem jest wykonanie kompleksowego badania laryngologicznego, obejmującego między innymi wykonanie testów kalorycznych metodą Fitzgeralda-Hallpike’a, oczopląsu położeniowego w 7 pozycjach, oraz badanie oczopląsu napędowego podczas zmiany położenia.
Świetną skuteczność diagnozy zapewniają okulary Frenzla, wyposażone w dwie kamery na podczerwień, umożliwiające badanie oczopląsu w całkowitej ciemności.

Zaburzenia równowagi są trudnym problemem, którego objawy są w kręgu zainteresowań szeregu specjalności lekarskich. Wykonanie kompleksowych badań pomaga potwierdzić lub wykluczyć jeden z najtrudniejszych przypadków – defekt na poziomie ucha wewnętrznego – błędnika.