Na początku występowania schizofrenii, rozpoznanie choroby jest niezwykle trudne i często objawy mylone są z zupełnie inną chorobą o podłożu psychicznym lub neurologicznym. Jeżeli objawy choroby są typowe dla schorzenia, lecz występują przez bardzo krótki okres, lekarze najczęściej jednoznacznie nie diagnozują choroby, lecz czekają na jej rozwój poddając chorego wnikliwej obserwacji.
Potwierdzeniem wystąpienia choroby – schizofrenii mogą być też glosy wydobywające się z wnętrz ciała osoby chorej, które podejmują z nią dyskusję, a nawet sprzeczają się z chorym. Nierzadko chore myśli powodują sytuację, że chory zaczyna bać się otaczającej rzeczywistości. Na istnienie choroby potwierdzeniem może być na przykład sytuacja, gdy osoba dotknięta chorobą ucieka z domu, bo jego wewnętrzne głosy mówią mu o istnieniu w mieszkaniu określonego niebezpieczeństwa. Następstwem urojeń i głosów (omamów) są typowe dla chorych na schizofrenię zaburzenia zachowania.
Przy rozpoznaniu choroby brane są pod uwagę wszelkie nieprawidłowości w zakresie zmiany zachowania, niezborności ruchów, zbytnia (nadmierna) gestykulacja rękoma – nieadekwatna do określonej sytuacji. Zdarza się też nadmierne pobudzenie, jak również zaburzenia w zachowaniu i postrzeganiu rzeczywistości o otoczenia. Mogą to być takie symptomy, jak nagle osłupienie, negatywizm, giętkość woskowa. Objawy schizofrenii przebiegają o bardzo zróżnicowanym nasileniu. Najpierw, na początku choroby następuje jej sukcesywne nasilenie objawów, aż do osiągnięcia punktu kulminacyjnego – ostrego stanu chorobowego. Ponad 60% chorych w tej fazie schorzenia nie przekracza 30 roku życia. Następnie ma miejsce zdecydowana remisja choroby i znaczne poprawienie stanu zdrowia. Po kilku latach jednak może dojść do ponownego zaostrzenia objawów chorobowych, po czym mniej więcej w okresie około 50 roku życia następuje stabilizacja stanu zdrowia chorego.
Stopka autorska: schizofrenia-info.pl – schizofrenia
