Krótka historia – ceramika

Zaczęło się od odkrycia, że ceramika to coś więcej niż tylko sposób na uzyskanie naczyń. Pojawiły się cegły i zmienił się sposób budowania. Ceramika to nie tylko naczynia, ale także zdobienia architektoniczne. Przykładem pierwszym jest Babilon, siedziba potężnego państwa ulokowanego na terenach dzisiejszego Iraku. Już trzy tysiące lat przed naszą erą na terenach Mezopotamii budowano monstrualne świątynie do ozdoby których wykorzystywano ceramikę. Budowle w Ur czy Susie pobudzają wyobraźnię kolejnych pokoleń archeologów. Około 2 tys. lat p.n.e. w Babilonie zaczęto budowę słynnej wieży. Ceramika wykorzystywana była do ozdobienia jej ogromnych ścian. Także budowniczowie murów miejskich wykorzystywali osiągnięcia związane z produkcją ceramiki. W ich przypadku nie chodziło jednak o zdobienia, a o trwałość konstrukcji. Do tego celu najlepiej nadawały się wypalane cegły – prosty, trwały i mocny budulec.

Ceramika rozwijała się także nieco później – starożytnych Grecji i Rzymie, a później Bizancjum. Dla Rzymian liczyły się przede wszystkim cegły. To właśnie dzięki nim byli w stanie budować świątynie na terenie swojej stolicy. To dzięki nim mogli konstruować ogromne akwedukty, którymi przesyłali wodę niezbędną do funkcjonowania miast. Ceramika i jej rozwój wpływały nawet na religijność Rzymian. Kiedy bowiem nauczyli się stawiać wysokie budowle z cegieł, mogli w inny niż do tej pory sposób czcić swoich bogów.

Wykorzystanie technologii ceramicznych umożliwiło im także konstruowanie wysokich sklepień, czego przykładem jest rzymski Panteon, a także łuków, okien itd.

Średniowiecze to czas, w którym wykorzystuje się zarówno cegły, jak i kamień. Ceramika nie rozwija się tak szybko, jednak kiedy na arenę dziejów wkracza budownictwo gotyckie, przeżywa swoje wielkie dni. Cegła staje się podstawowym budulcem używanym przy stawianiu ogromnych katedr, z których najbardziej znane to Notre Dame w Paryżu czy katedra w Kolonii. W Polsce powstaje w tym czasie kościół Mariacki w Krakowie. Centra ówczesnego budownictwa to w tamtym czasie Lombardia na terenie dzisiejszych Włoch, Francja i Niemcy. Stamtąd pochodzą najwybitniejsi inżynierowie i konstruktorzy, tam też ceramika rozwija się najszybciej. Nie bez przyczyny najwyższą na świecie wieżę z cegły może poszczycić się kościół św. Marcina w miejscowości Landshut w Niemczech.

Renesans i barok nadal wykorzystują cegłę, jednak wstydliwie ukrywają ją za bogatymi zdobieniami. W tym czasie nie liczy się wysokość konstrukcji, ale wrażenie jakie robi na oglądającym. Z tego względu pojawia się cała masa zdobień, czego szczytem jest styl rokokowy.

Cegła, a z nią ceramika wykorzystywana przemysłowo wraca w dziewiętnastym wieku. W tym czasie dochodzi do przecięcia dwóch trendów – rozwoju technologii i zwiększenia potrzeb mieszkaniowych ludności. W całej zachodniej Europie powstają robotnicze osiedla budowane właśnie z cegły. Czerwone ściany ciągną się całymi ulicami zarówno w Manchesterze, jak i północnej Francji, Zagłębiu Ruhry i na Górnym Śląsku. Ceramika trafia też do domów w postaci naczyń codziennego użytku.